Srebro (Ag) w stanie czystym jest metalem o barwie białej z pięknym połyskiem, wskutek czego daje się łatwo polerować. Masa właściwa 10,5 g/cm3, masa atomowa 107,86; temperatura topnienia 961 °C, temperatura wrzenia 1 950°C, ale już w niższej temperaturze zaczyna się utleniać. Srebro jest najlepszym ze wszystkich metali przewodnikiem ciepła i elektryczności.
Jest odporne na wpływy atmosferyczne, czernieje jednak na powietrzu pod wpływem siarkowodoru. Rozszerzalność srebra zagrzanego do temperatury 650°C wynosi ok. 1,2%. Po złocie, srebro ma największy stopień plastyczności, daje się wyklepywać na zimno w blaszki do grubości 0,0002 mm. Z 1 g srebra można wyciągnąć drut o długości do 2000 m. W stanie czystym srebro nie nadaje się do przetwarzania, gdyż jest zbyt miękkie, dlatego w celu utwardzenia dodaje się do niego miedź. Srebro łatwo rozpuszcza się w kwasie azotowym i gorącym stężonym kwasie siarkowym, jak również w roztworze cyjanku potasowego. Jest ono bardzo odporne na działanie alkaliów; dlatego też stosuje się je do wyrobu naczyń laboratoryjnych, jak miski i tygielki. Srebro występuje w stanie rodzimym, często towarzyszy rudom ołowiu i miedzi, a także występuje w związkach chemicznych. Bardzo często srebro znajduje się w rudach argentytu (w związku z siarką) i pirargirytu (w związku z antymonem I siarką). W stanie rodzimym w rudach zawierających niekiedy do 25% srebra znajduje się złoto, platyna, miedź i inne metale.
Największe złoża srebra znajdują się w Meksyku, USA, Kanadzie w okręgu Ontario, ZSRR, w Ameryce Południowej — Chile, Peru i Boliwii —Japonii oraz w Australii. W Europie najwięcej srebra wydobywa się w Hiszpanii, NRD i na Węgrzech. Srebro uzyskuje się z rud wykorzystując następujące jego właściwości:
1) łatwość tworzenia związku z cynkiem Ag2Zn3, który rozdziela się przez destylację,
2) łatwość tworzenia związku z ołowiem, od którego oddziela się srebro metodą Pattinsona (drogą kupylacyjną),
3) łatwość łączenia się z rtęcią, od której oddziela się przez prasowanie i destylację.
4) łatwość łączenia się z miedzią, z którą srebro nie tworzy związku chemicznego, co wykorzystuje się przy jego uzyskiwaniu.
W zależności od rodzaju rud — czy są to rudy srebronośne czy rudy ołowiowe, jak również od stopnia odkruszczowienia tych rud stosuje się różne metody w celu uzyskania z nich srebra. Przy rudach ołowiowych i srebronośnych stosuje się przeważnie metody suche, a więc termiczne; przy rudach siarkowych zawierających więcej metali stosuje się raczej metody mokre, jak amalgamację, a przy rudach ubogich —ługowanie (cyjanowanie), a następnie elektrolizę.
Obok złota srebro jest drugim metalem, który znalazł tak powszechne zastosowanie do celów zdobniczych, a tylko w mniejszym stopniu do celów technicznych. Już w świecie starożytnym srebro miało duże zastosowanie przy wyrobie naczyń, przedmiotów użytkowych i ozdobnych. Było ono znane w Egipcie, w Chaldei,Grecji i Rzymie. Najdawniejszy sposób obróbki srebra polegał na młotkowaniu (blacha, z której wykonywano przedmioty, była uprzednio wyklepywana).
W muzeum w Atenach znajduje się mykeńska srebrna głowa wołu ze złotymi ozdobami. Rogi wołu są przyspawane (gorący metal poddany ściskaniu),co wskazuje, że stosowane dziś środki techniczne znane były już w starożytności.
Srebrne wyroby młotkowane znaleziono w Herculanum i Pompei. W muzeum w Luwrze znajduje się piękna kolekcja wyrobów ze srebra,jak np. wazy chaldejskie oraz waza znaleziona w Bosco Reale (koło Neapolu), która pochodzi z I wieku p.n.e. Waza jest bardzo interesująca ze względu na grę światłocienia. Oliwki stanowiące dekorację są wymłotkowane, ale tak daleko odstają od powierzchni, że przez głęboką plastyczność rzucają na wazę duże cienie.
Obecnie srebro jest używane do wyrobu przedmiotów ozdobnych, biżuteria srebrna;pierścionki srebrne, brosze, klamry, łańcuszki itp. oraz użytkowych: tace, cukiernice, kubki, kieliszki, puchary, kandelabry itp. oraz w medalierstwie.